به گزارش فرهنگ عجب شیر به نقل از اناج ، استان آذربایجان شرقی قبل از سال ۱۳۵۷ مشتمل بر یازده شهرستان شامل اردبیل، اهر، تبریز، خلخال، سراب، مراغه، مرند، مشکینشهر، مغان، میانه و هشترود بوده و این دوره نسبتا” باثبات، نه به دلیل دستیابی به قلمروهای پایدار، بلکه بیشتر ناشی از خفقان سیاسی و بیتوجهی به نیازهای منطقه بوده است.
از سوی دیگر موضوع تفکیک استان آذربایجان شرقی به دو استان به مرکزیت اردبیل و تبریز؛ همراه با تاسیس شهرستانهای جدید در هر دو حوزه در آغاز دهه ۱۳۶۰ در سمینار مشترک فرمانداران، مدیران کل و نمایندگان استان در مجلس شورای اسلامی به تایید حضار رسید و به وزارت کشور منعکس شد، ولی هر نوع تغییر موکول به تصویب قانون جدید تقسیمات کشوری در سال ۱۳۶۲ و آئیننامه اجرائی آن در سال ۱۳۶۳ گردید.
از این پس شتاب تغییرات زیادی در تقسیمات آذربایجان شرقی به وجود آمد. بطوریکه تا پایان دهه ۱۳۶۰ شهرستانهای بستانآباد، بناب، شبستر، کلیبر و هریس تاسیس شدند و در کنار آنها بخشهای جدیدی مانند تیکمهداش، صوفیان، خواجه و … ایجاد شدند و با آغاز دهه ۱۳۷۰ نیز ارتقاء سطوح حوزههای استان ادامه یافت و در سال ۱۳۷۲ با تاسیس استان اردبیل، شهرستانهای خلخال، مشکینشهر و مغان از آذربایجان شرقی منتزع گردیدند. از سوی دیگر با تاسیس شهرستانهای جلفا، آذرشهر، اسکو، چاراویماق، عجبشیر و ملکان، تعداد شهرستانهای تابعه استان به ۱۸ حوزه افزایش یافت.
وی با اشاره به قرار گرفتن شهرستان تبریز در مرکز استان عنوان کرد: با توجه به تقسیمات کشوری شهرستان تبریز با احتساب شهر جدید سهند، دارای ۵ شهرستان، ۲ بخش و ۶ دهستان و ۷۴ آبادی است.
به اعتقاد اغلب صاحبنظران، روند تقسیمات کشوری و استان در طول یکصد سال اخیر بر اصول صحیح و منطق علمی استوار نبوده و شکاف عمیقی میان حوزههای علمی و تصمیمگیران این حوزه وجود داشته است. وجود سلسله مراتب زاید و تبعیضآلود استان، شهرستان، بخش و دهستان موجب توزیع ناعادلانه منابع و اعتبارات عمـــــرانی گردیده و شکافهای طبقاتی میان روستاها وشهــــرهای بزرگ را افزونتر میکند
سایت خبری فرهنگ عجب شیر سایت خبری فرهنگ عجب شیر