از این روزهای جشنواره عمار چه خبر؟

به گزارش فرهنگ عجب شیر به نقل از  گروه فرهنگ و هنر فرهنگ نیوز، در روزهای ابتدایی جشنواره عمار آثار داستانی کوتاه و بلند فراوانی روی پرده رفت. با این حال بودند تعدادی آثار که بیش از بقیه توجه مخاطبان را به خود جلب کردند. یکی از مهمترین آثار “روزهای خرداد” بود که محصولی است از مرکز مستندسازی حوزه هنری. اثری مستند که مستقیما می خواهد واقعه نگاری داشته باشد از اتفاقات خرداد ۸۸ تا اتفاقات خرداد ۹۲ و در این واقعه نگاری نیز می کوشد به سراغ چهره های منتسب به اردوگاههای انتخاباتی این دو انتخابات رفته و نظرات صریح و بی پرده آنها را به تصویر بکشد. “روزهای خرداد” همه اهمیت خود را از رویه متعادلی می گیرد که در اثر وجود دارد و برای همین است که حتی مخاطبانی وابسته به اصلاح طلبان که با گارد بسته به تماشای فیلم آمده بودند نیز نتوانستند از لحن روایی اثر گاف بگیرند.

انیمیشن “پسران آفتاب” که از تولیدات انجمن دفاع مقدس است دیگر اثری بود که روز اول جشنواره را به کام مخاطبان و بخصوص طیف کودکان شیرین کرد. انیمیشنی که با سادگی هر چه تمام تر قصد دارد بخشهایی از آنچه در سالهای دفاع مقدس در پشت جبهه ها و در میان کودکان می گذشت را روایت کند. این انیمیشن به لحاظ تصویرسازی هم اثری در نوع خود قابل قبول به شمار می رفت که کودکان حاضر در سالن را به وجد آورد.

در روزهای ابتدایی جشنواه عمار آثاری بودند که به لحاظ سوژه ای به شدت بکر و دست نخورده به نظر می آمدند؛ با این حال برخی از این سوژه های بکر به سبب اجرای ضعیف از دست رفته می نمودند. درست شبیه به اتفاقی که در “کودکانه” افتاده بود. اما برخی از سوژه ها نیز مانند “موزاییک انقلابی” با پرداخت درستی تبدیل به اثری شسته رفته شده بودند.

در “کودکانه” بنا بود نوعی آماردهی درباره علایق رسانه ای کودکان ایرانی ارائه شود و از جمله اینکه کودکان روزگار معاصر به چه فیلمها و سریالهایی علاقه دارند و چه بازیهایی را دوست دارند. با این حال اجرای به شدت سهل الوصول کار که خلاصه شده بود در یک پلاتوی ثابت با مخاطب قرار دادن تعدادی کودک که طرف پرسش بودند فیلم را از نیمه به بعد به شدت خسته کننده می کرد.

اما در نقطه مقابل “موزاییک انقلابی” که داستان موزاییک سازی را می گفت که بواسطه خصوصیات انقلابی بر روی موزاییکهای یک مسجد شعار “مرگ بر آمریکا” را حک کرده بود هم در سوژه و هم در اجرا با وجود زمان اندک و حدودا یک ربعه اش مصداق بارزی بود از صرفه جویی در امکانات برای تولید بهترین مفهوم.

در همین روزهای ابتدایی جشنواره عمار مشخص شده که همچنان فیلمسازان کوتاه هستند که درخششی ویژه در جشنواره دارند. آثاری که با حداقل هزینه ساخته شدند اما بواسطه بکر بودن سوژه هایشان به شدت توجه برانگیز بودند. از جمله این آثار فیلمی بود به نام “گرم بنوشید”؛ اثری که تنها ۶۰ ثانیه زمان داشت و کافی بود پلک بزنی تا تیتراژ انتهایی فیلم بیاید.

اما در همین زمان کوتاه نیز کارگردان پشت پرده مصرف نوشیدنیهای شرکتهایی مانند کوکاکولا که وابسته به لابیهای صهیونیست هستند و اثرات مصرف این نوشیدنیها بر ادامه مسلمان کشی در اراضی اشغالی را به خوبی هرچه تمامتر نشان می داد.

فیلم کوتاه و هفت دقیقه ای “ولد” دیگر اثر درخشان روز دوم جشنواره بود. فیلمی که داستانش را در بحبوحه جنگ غزه و در یک بیمارستان روایت می کند. فیلم داستان تازه ای نداشت. اما به لحاظ فرمی و به واسطه اینکه از زاویه دید مادر بارداری روایت می شد که همزمان با بمباران غزه در حال وضع حمل است به شدت متفاوت می نمود. البته که اگر سعی می شد داستانی پر و پیمان تر هم ضمیمه این نگاه فرمالیستی شود “ولد” اثری به مراتب بهتر و ماناتر می شد.

اینکه در جشنواره عمار هر روز چند انیمیشن حضور داشته باشند جای خوشحالی دارد. چون توجه سینماگران جوان به یکی از ژانرهای مهجورشده ایران را توصیف می کند. در روزهای ابتدایی جشنواره عمار انیمیشن هایی مانند “رقص قاصدکها” و “کوچه سقاباشی” به نمایش درآمدند. اولی به توصیفی از آخرین عملیات شهید احمد کشوری خلبان توانمند ایرانی می پردازد و دومی درباره ماجرای شهادت سیدعلی اندرزگو اطلاعات به مخاطب می دهد.

به لحاظ تکنیکی “رقص قاصدکها” به صورت رایانه ای تولید شده و کارگردان سعی کرده به روزتر باشد اما “کوچه سقاباشی” یک انیمیشن کاملا دستی است ولی فراز و فرود داستانی “کوچه سقاباشی” به مراتب بیشتر از “رقص قاصدکها” است.