خاطرات شیرین سربازی در پادگان عجب شیر

یاداشت فرهنگ عجب شیر ،

سربازی برای من مثل یک دانشگاه بود خیلی چیزها یاد گرفتم ، یاد گرفتم سربازی یعنی مرد شدن ، سربازی یعنی گذشت ، ایثار ، فداکاری ، سربازی یعنی صبح با عشق به خدا از خواب بیدار شدن و به نماز ایستادن ، سربازی یعنی عشق ورزیدن ، سربازی یعنی خوب شدن ، سربازی یعنی احترام گذاشتن به کسانی که بر گردنت حق دارند. سربازی یعنی از پلکان غرور افتادن ، سربازی یعنی روی پای خود ایستادن ، سربازی یعنی لذت بردن از آرامش دیگران ، سربازی یعنی ایمان ، سربازی یعنی کمال سربازی یعنی من و تو ما شدن … .

بالاخره چه بخوام چه نخوام مثل اینکه بزرگ شدم، دیگه نمیشه هی دل خودمونو خوش کنیم که حالا بچه ایم و هیچکی کار به کارمون نداره…

شنبه اول آبان ۱۳۹۰ اعزامم به خدمت، یعنی دو روز دیگه. حالا کجا افتادم؟  جایی که اسمش لرزه بر اندام حریفان میندازه. عجب شیر. از روزی که فهمیدم عجب شیر افتادم به هرکی این اسمو گفتم واکنش های خوفی دیدم  خدایی اسمش ابر خوفه، چی میشد میذاشتن “شیر مهربان”) آخریشم بستنی فروش خیابون پارک _ که سال دورازده ماه با بپسر خالم مشتری بستنی هاشیم _ همین امشب گفت کارت تمومه، گفت من اونجا کار می کردم خیلی سرده زمان های قدیم هم اونجا تبعید گاه بوده. البته بعضی هام میگفتن سربازی الان دیگه راحت شده و مثل قدیما دیگه سخت نمیگیرن، الان دیگه عجب شیر و جای دیگه زیاد فرقی نمیکنه (در این حین زیر چشمی به کسایی که پیش ما بودن یه نگاهی مینداختن که من نفهمیدم منظورش چیه!).

به هر حال سرمو کچل کردم ،به یاد بچگی که مدرسه گیر میداد کچل میکردیم، آخ چه حالی میداد دستاتو خیس میکردی و خلاف جهت رشد مو میکشیدی رو سرت، یادش بخیر. من موهامو بابا بزرگم با یه ماشین دستی (بعضی جاها معروف به ماشین چق چقی!) که از مکه آورده بود میزد،هی ماشینه گیر میکرد و اشک تو چشمای ما جم میشد.

ناگفته نمونه یکم خوشحالم میرم عجب شیر، تو مجلس خواستگاری میگی من عجب شیر خدمت کردم و پدر عروس زود دوزاریش میفته با یه مرد طرفه…

این اتفاق ها در دوره اموزش و بعد آموزش افتاد :

وقتی همه راه ها را رفتم که از خدمت سربازی معاف شوم اما به در بسته خوردم . به اجبار به سربازی رفتم ، اگر پدرم زیاد اسرار نمی کرد من هرگز به سربازی نمی رفتم . در دوران آموزشی با پسر فقیر و لاغر اندامی به نام حسن هم خدمت بودم اصلا از او خوشم نمی آمد . احساس می کردم خیلی پسر خود شیرینی است . منم یک پسر نازپرورده و یکی دونه تپل بودم . دوره اموزشی که تمام شد باز هم با هم در داخل پادگان هم تخت شدیم هر روز برای من ۱۰۰ روز می گذشت .

تحمل صبح زود از خواب بلند شدن ، غذای کم ؛ بله و چشم گفتن ، احترام گذاشتن ، همه و همه برایم عذاب بود . از همه سخت تر هم این بود که هیچ کس مثل من نبود که بتوانم با او دوست بشوم و تنهایی هایم را پر کنم . چون حسن هم تنها شده بود و از دوستان دوره آموزشی جدا شده بود و فقط من را می شناخت . آرام آرام سعی می کرد به من نزدیک شود ، ولی من آنقدر بد بودم که فکر می کردم او به بخاطر خوراکی های رنگارنگی که مادرم برایم گذاشته بود چشم دارد . خیلی با او دوست نشدم ام دورادور حواسم بود . یک شب که غذا خیلی کم بود و آخر شب همه گرسنه بودند از داخل ساکش چند تا نان محلی در آورد و انها را تکه تکه کرد و به همه یک تکه از آن نان محلی داد . و کوچکترین تکه را خودش برداشت .به من هم یه تکه تعارف کرد . دستم را بلند نکردم ولی او تکیه نان را بر روی تختم گذاشت و رفت . فردای آن روز نظافت عمومی بود دست یکی از بچه ها بریده بود نمی توانست لباس های خود را بشوید حسن اول لباس های او را شست بعد لباس ها خودش را و یادم نرفته بگم که پوتین های او را هم واکس زد . حسن پسر خیلی ارام و خوشحال بود . بعد از چند روزی من به خودم آمدم دیدم حسن واقعا پسر خوبیست و من آنقدر غرور داشتم غرورم به من اجازه نمی داد از کار های حسن تشکر کنم . و بعد از گذشت دو ماه من با حسن رفیق شدم زمانی روزهای اول برایم به اندازه صد روز تمام می شد بعد ها با خودم فکر می کرد م ای کاش این روزها تمام نمیشدند دیدگاه من به حسن کلا عوض شده بود هر بار که به مرخصی می رفتم بیشتر از دفعه قبل دلم برای حسن تنگ می شد من در کنار او لحظه های خوب بودن را فراموش نمی کردم محیط پادگان آنقدر با وجود حسن مفرح شده بود که دیگر وقتی به مرخصی می رفتم از برگشتن واهمه نداشتم . روزهای آخر خدمتی وقتی خانه می رفتم پدر و مادرم و حتی اطرافیانم می گفتند : کاش زودتر به سربازی می رفتی چقدر مرد شدی و مهربان شدی و …

یادم است در اوایل سربازی از حسن پرسیدم چرا سربازی ؟ جواب داد : چرا سربازی نه ؟ گفتم سوال را با سوال جواب نمی دهند . گفت : خودت آخر جواب سوالت را پیدا می کنی . وقتی سربازی ام تمام شد با خودم گفتم چرا سرنبازم به خاطر اینکه دیگر امنیت داشته باشد .

سربازی برای من مثل یک دانشگاه بود خیلی چیزها یاد گرفتم ، یاد گرفتم سربازی یعنی مرد شدن ، سربازی یعنی گذشت ، ایثار ، فداکاری ، سربازی یعنی صبح با عشق به خدا از خواب بیدار شدن و به نماز ایستادن ، سربازی یعنی عشق ورزیدن ، سربازی یعنی خوب شدن ، سربازی یعنی احترام گذاشتن به کسانی که بر گردنت حق دارند. سربازی یعنی از پلکان غرور افتادن ، سربازی یعنی روی پای خود ایستادن ، سربازی یعنی لذت بردن از آرامش دیگران ، سربازی یعنی ایمان ، سربازی یعنی کمال سربازی یعنی من و تو ما شدن … .

 

// انتهای یاداشت